یادم تو را فراموش، برق اضافه خاموش 

 رضا رضائی. پژوهشگر ارتباطات اجتماعی – اینقدر از رفتن برق ناراحت و غمگین و دچار استرس و تشویش می‌شویم که یادمان می‌رود،  فکر کنیم کجا رفت ؟ ( عراق برای زیارت؟ گرجستان برای سیاحت ؟ یا ارمنستان برای شفاعت ؟)

یا حتی از خود نمی پرسیم چرا رفت؟

چون جواب ها را بلدیم: رمز ارز_ مصارف بالای خانگی و سازمان ها و کسبه _ اشکالات فنی در رله ها _ کمبود آب باران و کمبود برق‌آبی _و….

تازگیها وقتی برق میاد دیگه نمی‌پرسیم که : چندمین بار امروز برق رفته و هر بار چند ساعت؟ فقط احساس خوشبختی می کنیم که می توانیم به کارهایمان برسیم و مثلا اینترنت وصل هست و گوشی شارژ میشه و تماس ها و ارتباطات برقرار است و از جهان بی‌خبر نیستیم.

الان دیگه کم کم فقط حواسمان به خودمان است که برق اضافه استفاده نکنیم که موجب قطعی برق نشیم .حتی در فکر کردن هم صرفه‌جویی می‌کنیم چون اگر زیاد فکر کنیم ، یادمان میاد که باید با مادر تماس بگیریم ، فلان مطلب را دانلود کنیم و بخوانیم و یا موقع خبر ۲۰:۳۰ است  یا ” سیستان آب ندارد، خوزستان برق ندارد، کولبر نان ندارد ، بابا جان ندارد ” .

خلاصه یادم تو را فراموش، برق اضافه خاموش. تا جائی که یادمان می‌رود قرار گذاشتیم از منتخب ریاست جمهوری و شورای شهر و … مطالبه‌گری کنیم و لیست وعده ها را بذاریم جلوی چشممان و هرازگاهی یه سوالی، یه یاد آوری یا پیگیری بکنیم.

اگر با همین فرمان برویم جلو، به امید خدا کم کم نه‌تنها خیلی چیزها را فراموش می‌کنیم حتی دیگه حساسیت و وسواس هم نداریم. مثلا برای: آمار مرگ و میر روزانه ی کرونا ، فساد ، ناکارآمدی مدیران ،اعتیاد و هزار درد بی‌درمان که تا حالا هر روز برایش غصه می خوردیم و اشک می ریختیم و قلم می زدیم و گاهی هم با کنشگری و مطالبه‌گری مزاحم مسئولین عزیز می‌شدیم.

حالا تازه متوجه می‌شویم که این برق رفتن و آمدن بی‌برنامه ، هم یک برنامه داشته که پیرو نظریه نظم در بی‌نظمی است ، بی ‌ظمی اداره ی برق، مارا منظم کرد . هم سوال و جواب نداریم و هم وسواس و دغدغه نداریم و هم کاری به کار کسی ( حکومت ) نداریم . وقتی هم برق میاد همه با هم صلوات می فرستیم و خدارا شکر می کنیم یعنی به جای اعتراض، شکرگزار شدیم.

خدایا ! شکرت که برق میره ، ولی به هر حال میاد.

والسلام