وزیر کار رفت! /   خداحافظ آقای لابی / وزیری که می گفت از تمام مشکلات باخبرم. اما برنامه ای ندارم! رفت...

وزیر کار رفت! / خداحافظ آقای لابی / وزیری که می گفت از تمام مشکلات باخبرم. اما برنامه ای ندارم! رفت...

18 مرداد 1397 7:43

روزان - مهدخت قویدل- وزیر کار بود؛ اما  اسمش را گذاشته بودند الهه لابی! حتی صبح روز استیضاحش لابی گری را به جایی رساند که 11 نفر از نمایندگان موافق استیضاح،  حاضر نشدند پشت تریبون مجلس درباره کم کاری های او صحبت کنند. این جلسه استیضاح هم مثل جلسات قبلی با حاشیه های فراون برگزار شد و به پینگ پنگ اتهام زنی و بگم، بگم نماینده های مجلس و وزیر به هم تبدیل شد. اما در نهایتبالاخره خانه ملت، او را کنار گذاشت و رای اعتمادش را پس گرفت.
   با چند کارت زرد از مجلس و سابقه چند بار استیضاح، همچنان به کارش ادامه می داد.هربار که پای استیضاح وسط می رسید، استدلالش این بود که دشمنانش می خواهند او را خراب کنند! به خانواده فقیری سر می زد و جلوی دوربین اشک می ریخت.  رسانه های همسو با او از جمله خبرگزاری کار ایران که زیر نظر این وزارتخانه کار می کند، در اقدامی غیر حرفه ای تمام اخبار کارگری شان را به تعریف و تمجید از اقدامات او اختصاص می دادند؛ حتی مدعی می شدند که همه کارگران بیکار شده و چند ماه حقوق نگرفته و همه تشکل های کارگری مستقل، طرفدار مدیریت ربیعی هستند.



بعد از گرانی های اخیر ارز، از او می پرسند از اوضاع با خبر است یا نه و چه برنامه ای برای معیشت کارگران و زیرخط فقر رفته ها دارد؟ می گوید: "باخبرم. اما برنامه ای ندارم!" جمله ای که  صدای اعتراض خیلی ها را بلند کرد و در نهایت، پاسخ مجلس به این واکنش سرشار از بی مسئولیتی، حذف ربیعی از کابینه دوازدهم بود.
تامین اجتماعی به دلیل فعالیت های گسترده اقتصادی و نقدینگی بالایی که دارد، تقریبا در تمام دولت ها   به حیات خلوت فساد اقتصادی و اداری تبدیل شده و بخشی از این فساد، انتصاب "ژن های خوب" به مدیریت این واحدهای اقتصادی پولدار است. هنوز هیچکس به طور دقیق از  دلایل ناکام ماندن استیضاح های قبلی ربیعی صحبت نکرده؛ اما تعدادی از نماینده ها از لابی های پشت پرده برخی مجلسی ها که با گرفتن پست و مقام در بخش اقتصادی تامین اجتماعی، زیر امضای استیضاح زدند، صحبت می کنند. 
اکبررنجبرزاده، نماینده اسدآباد، به عنوان مخالف ربیعی، توصیف دقیقی از طرز کار آقای وزیر داده که دلایل استیضاحش را به خوبی روشن می کند: تضعیف صندوق های بازنشستگی و بیمه ای و کاهش درآمد آنها از سال 92 تا امروز، محقق نشدن یک میلیون شغل تا پایان سال 96 که تنها 300 هزار شغل واقعی ایجاد شده است؛ ارائه طرح های ضعیف اشتغالزایی که پی در پی    در دیوان عدالت اداری ابطال شده و بدتر شدن وضع اشتغال در کشور.
در قسمتی از جلسه استیضاح، محمدرضا پورابراهیمی، رئیس کمیسیون اقتصادی مجلس، از موافقان استیضاح، با انتقاد از حجم وسیع لابی گری ربیعی به وی می گوید:  علی ربیعی زمین و زمان را به تنگ آورده که در وزارت بماند؛ دیروز تمام جریان‌های وابسته به وزیر کار در سالن غذاخوری مجلس با تک تک نماینده‌ها صحبت می‌کردند که از استیضاح انصراف بدهند. چرا نمی‌گذارید مجلس بدون فشار تصمیم بگیرد؟
در نهایت دفاع ربیعی در پاسخ به منتقدان تبدیل به نقطه ضعف او می شود. وزیر کار که تا به حال سکوت کرده بود، ناگهان تصمیم به افشاگری می گیرد. وی  پورابراهیمی   را به باج خواهی متهم می کند و می گوید:   شما برای هر صندلی هیات مدیره مرا بیچاره می کنی.  اگر آقای کهنوجی را که معرفی کرده بودید می گذاشتم مدیرعامل مس، مشکل شما حل می شد؟  نماینده ای آمده می گوید سالی 400 الی 500 میلیون تومان به حسابی بریز! خدایا از دست اینها چه کنیم؟  تو من را بیچاره می کنی!  
علی لاریجانی، رئیس مجلس، به این افشاگری دیرهنگام ربیعی پاسخ می دهد و می گوید: چرا مبهم حرف می زنید؟  اسم آن آقایی که گفت پول بده  را به من بدهید تا من بدهم به هیات نظارت بر رفتار نمایندگان؛   من سال‌ها هست در مجلس هستم ، شاید این نمایندگان بگویند سیصد میلیون به فلان بهزیستی بده اما هرگز نمی گویند به کسی پول بده. چرا فضای کشور را متشنج می‌کنید؟!  
در نهایت ربیعی با 129 رای موافق استیضاح از کابینه دوازدهم جا ماند. آزمون دولت اما تازه آغاز شده که انتخاب وزیری کاردان   برای این وزارتخانه اقتصادی-کارگری است. وزیری که در مقابل زیرخطر فقر رفته ها و بیکارها، حداقل برنامه ای برای ارئه داشته باشد.
 
 
 

shareاشتراک گذاری

نظرات شما