امكانات وسايل حمل‌ونقل عمومي تهران مناسب نيست
حسين عبيري گلپايگاني

آلودگي هواي تهران دو بخش دارد، بخش اول به مسئولين برمي‌گردد و بخشي هم به مردم. بخشي كه به مسئولين برمي‌گردد فقط تبديل به وعده و وعيد شده است و بخشي هم كه به خود مردم مربوط است از طرف مردم هم رعايت نمي‌شود.

حدود 22 تا 23 سال است كه آلودگي هواي تهران وجود دارد و فقط روزهايي كه وارونگي هوا خيلي شديد است، اقداماتي ضربتي شكل مي‌گيرند كه آن‌هم فقط در حد تعطيلي چند مدرسه و معدن اطراف تهران است. درحالي‌كه معادن اطراف تهران را سال‌ها پيش بايد تعطيل مي‌كردند.

در رابطه با خودرو و شيوه استفاده از خودرو توسط مردم هم مشكلات زيادي وجود دارد. هميشه، حتي در روزهايي كه با آلودگي هوا هم مواجه هستيم، شاهد خودروهاي تك‌سرنشين در اتوبان‌ها هستيم. اين در حالي است كه باوجود مشكلاتي كه در حمل‌ونقل عمومي شهر تهران وجود دارد، شهروندان براي كمك به‌سلامت خودشان سعي كنند از خودروي تك‌سرنشين استفاده نكنند و از هر خودرو حداقل 4 يا 5 نفر استفاده كنند.

امكانات وسايل حمل‌ونقل عمومي تهران مناسب نيست و حتي در روزهايي كه به هرگونهاي با استفاده از ابزارهاي قانوني استفاده از وسايل حمل‌ونقل شخصي منع شده است، مردم نمي‌توانند از سيستم حمل‌ونقل عمومي مناسبي هم بهره ببرند. مترو و اتوبوس‌هاي شهر با حجم زياد و گسترده‌اي از مردم مواجه مي‌شوند كه هيچ آمادگي براي امكانات دادن به آنها را ندارند.

اگر يك‌قدم به عقب برگرديم خودروهايي كه در كشور توليد مي‌شود، اكثراً استانداردهاي كافي را ندارند. در حال حاضر كه استانداردهاي يورو 4 و يورو 5 مطرح است من معتقدم ماشين‌هاي ايراني حتي استاندارد يورو 2 هم ندارند. ازنظر صنعت خودروسازي خودرويي بدون استاندارد و بي‌كيفيت توليد مي‌كنيم كه حتي اگر سوخت يورو 5 هم در آن استفاده كنيم هيچ ارزشي ندارد.

بنابراين دولت در معناي عام خود بايد روي استانداردسازي خودروها فعاليت كند. شرايط خودروسازي در كشور به‌گونه‌اي است كه حتي پيشنهاد مي‌كنيم كارخانه‌هاي خودروسازي بي‌كيفيت تعطيل شوند. از سويي ديگر عده‌اي معتقدند اگر كارخانه‌هاي خودروسازي تعطيل شوند، عده‌اي بيكار مي‌شوند و با مشكلات اقتصادي مواجه مي‌شوند. اما ضرر و زيان مالي در حال حاضر خيلي بيشتر است.

برآورد ضرر و زيان حاصل از آلودگي هوا در تهران سالانه 12 ميليارد دلار است. اگر اين رقم ثابت مانده باشد و هيچ افزايشي نداشته باشد به اين معناست كه در طول چند سال اخير حدود 120 ميليارد دلار ضرر و زيان به اقتصاد كشور وارد شده است. درحالي‌كه اگر در اين شرايط براي كنترل اين ضرر و زيان دولت يا مسئولين روي كنترل كيفيت خودرو سرمايه‌گذاري مي‌كردند، مشكلات آلودگي هوا كاهش چشمگيري پيدا مي‌كرد.

چه كسي در زمان افزايش آلودگي هوا، ميزان تأثيرگذاري اين كارخانه‌ها را بررسي يا كنترل مي‌كند؟ كارخانه‌هايي كه در اطراف تهران يا ديگر كلانشهرها فعاليت مي‌كنند سهم كمي در افزايش ميزان آلاينده‌ها ندارند.

حدود 50 هفته از برنامه سه‌شنبه‌هاي بدون خودرو گذشته است، اما اين برنامه نمي‌تواند به‌طوركلي مؤثر باشد. دليل تأثير نگذاشتن آن‌هم، نبود زيرساخت‌هاي مناسب براي استفاده از اين روش در تهران است.

چگونه مي‌توان از دوچرخه استفاده كرد، آن‌هم در شرايطي كه حتي محل زندگي و كار شهروندان فواصل بسيار زيادي به هم دارند.

دور بودن محل كار از محل زندگي موجب مي‌شود مديراني كه اكثر موارد در مناطق شمالي شهر ساكن هستند در اكثر موارد براي رسيدن به محل كار خود فاصله‌اي طولي را با خودروهاي شخصي كنند.

علاوه بر مديران كه فاصله طولاني را براي رسيدن به محل كار خود طي مي‌كنند، حجم بسيار زيادي از مسافرت‌هاي بين‌شهري به دليل مهاجرت مردم از مركز استان تهران به شهرها و شهرك‌هاي اقماري اطراف تهران است. اين گروه هر روز براي رسيدن به محل كار خود مسافت زيادي را طي مي‌كنند. به حاشيه رانده شدن شهروندان براي دستيابي به امكانات رفاهي شهرهاي جديد و كار كردن اين گروه در مركز پايتخت به دليل سياست‌هاي اقتصادي اشتباهي است كه در چند سال اخير اجرايي شده است.

اين در حالي است كه در كشور چين فاصله بين محل كار و محل زندگي افراد نهايتاً 2 كيلومتر است كه اين فاصله را شهروندان هرروز با دوچرخه طي مي‌كنند. اگر در سيستم مديريت شهري تهران ‌هم اين برنامه‌ريزي به‌طور اصولي و زيرساختي پايه‌ريزي شود، محل كار و سكونت افراد به هم نزديك خواهد شد. درنتيجه شاهد اين خواهيم بود كه حجم بالايي از آلودگي‌هاي پايتخت كنترل خواهد شد.

*فعال محيط‌زيست

کد خبر: 44485
تاریخ مخابره : ۱۳۹۵/۸/۲۷ - ۱۷:۳۷
چاپ خبر